Μονήρης...

Η θέληση ενός ανθρώπου να αναπτύσσεται ως μονήρης, αποκομμένος και αυτοκαθοδηγούμενος, είναι απλά αποτέλεσμα ματαιοδοξίας. Ασύστολης μάλιστα. Φτάνει κάποια στιγμή το άτομο να πιστέψει ότι για ό,τι δυσλειτουργεί πάνω του, φταίει ο περίγυρος του. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει κανένα νόημα να λειτουργείς σωστά, μόνο σε μια στενή περίμετρο γύρω από τον εαυτό σου. Ότι φυσικά και ο Κόσμος σε επηρεάζει ως ύπαρξη, αλλά η απάντηση δεν είναι να ισορροπήσεις έξω από αυτόν, αλλά μέσα. Και μονήρης συνήθως αυτοανακηρύσσεσαι στην αποτυχία, παρά στην ύψιστη επιτυχία. Εκτός αν το λες, υποκριτικά, απ' την ανάγκη ακριβώς να αναγνωριστείς μέσα στον Κόσμο, να του φωνάξεις ότι τον αγνοείς, να ακουστείς. Και είναι λάθος, γιατί τότε αποκτάς εξάρτηση: την ανάγκη της επιβεβαίωσης.