Πόσο κοντά στη Μαργαρίτα;

Πόσο κοντά είμαι στην κορυφή και πόσο στον πάτο; Πόσο κοντά στην Μαργαρίτα; Χαμογελώ με μια απελπισία στην άκρη, στο στόμα μου εκεί μια μικρή άγνοια, μια ανημπόρια. Δεν θέλω να φύγω, θέλω να βρω τη λύση, δεν πετάω προσγειώνομαι, με μανία, μέχρι να με καταλάβω. Με μανία που  με οδηγεί τυφλά, που με πονάει προσδιορίζοντας με, που με τυρρανάει εκφράζοντας την υπερβολή της μέσα μου.

Κι ύστερα μια λεπτή θλίψη, μια αισθαντική ησυχία, μια αδιόρατη συνειδητοποίηση. Εκείνο το λεπτό,ανάσα, για τις υπόλοιπες ώρες θολής πραγματικότητας.

Μπλέκω τις λέξεις μου να περιγράψω αυτό που νιώθω και μου φαίνονται απλές, λιτές μπροστά στον Κόμπο μου. Καληνύχτα και η νύχτα σκληρή, μεθυσμένη, ασόβαρη, νύχτα ψευδής με ανάγκες άκαιρες.

Σαν να έχω πολύ ελεύθερο χρόνο...