Τεμπέλα ή δειλή;

Χαμόγελα και στοιχήματα και σύννεφα και μουσική! Χορεύτριες και κορδέλες και αρώματα και σαπούνια και φούσκες! Κανέλλα και μπούκοβο!
Ξαφνικά όλα ανίκανα να προκαλέσουν δάκρυα!
Γιατί έχουμε την πολυτέλεια να προσέχουμε λίγο με την ελαφρότητα και την πτώση,να προσέχουμε δηλαδή την απόγνωση. 

Τελικά είναι φανερό: με κατέβαλλε η προσπάθεια.
 Δεν μας καταβάλλει παρά η προσπάθεια για τα λάθος πράγματα.

 Και τι έμεινε;

Ενοχή.
Πρέπει να πάρω μια απόφαση, εχθές.

Αυτογνωσία.
Τώρα με σταμάταει, με εμποδίζει η χαρά μου.

Λάθος αυτοπεποίθηση.
Θα σφίξω πάλι τα δόντια, θ' αντέξω.

Ξανά δεν άκουσα τον πόνο στο στομάχι, τον κατά καιρούς λυγμό. Και σε λίγο θα διαβάζω ξανά για πράγματα που δεν μπορώ να μου ταιριάξω πουθενά.
Κακός συντονισμός (ή υπεκφυγή που δεν παραδέχομαι).

Είμαι τεμπέλα ή δειλή;
Οδηγούν και τα δύο στην ίδια νοσηρή απραξία.

Αλλά είπαμε τώρα αρώματα. Και πραγματικότητα και αναβολές που δεν ενοχλούν.
Τα όνειρα είναι για όταν μας δένουν τα χέρια;

Καλή μας άνοιξη!