Ισορροπία

Ο εκνευριστικός εαυτός μου θυμάται να 'ναι πολύπτυχος μόνο για να με μπερδεύει. Θυμάται να μ' ενοχλεί, μόνο όταν δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Κάθε φορά που προσπαθώ να αισθανθώ με βία, με θλίβει. 
Αυτός ο καταραμένος εαυτός θυμήθηκε σήμερα να γελάσει. Χωρίς Λόγο! 

Και αναρωτιέμαι τι είναι πιο πολύ εαυτός, το συνειδητό ή το υποσυνείδητο κομμάτι μου. Θέλω να αποφασίσω αν πρέπει να με κατευθύνω ή απλά να μ' ακούω.
Σκέφτομαι ότι αυτό το χωρίς Λόγο είναι ένας Λόγος, είναι το ανεξήγητο κομμάτι μου, είναι η βαθιά ύπαρξη που επειδή υπάρχω σαν επιφάνεια, δεν γνωρίζω.
Ή μήπως είναι ένα κομμάτι που απορρίπτω, που δεν θέλω να γίνει κομμάτι συνείδησης, και έρχεται εκδικητικά απ' την πίσω πόρτα;

Αυτο το δίλημμα λοιπόν και η γνωστή απάντηση είναι η ισορροπία.


Υγεία είναι να μπορεί η λογική να ενσωματώνει τον εσωτερικό παραλογισμό. Να μην είναι οι ίδιες οι σκέψεις, τα προαισθήματα, γρίφοι, αλλά κριτήρια. Γιατί για κάποιο Λόγο υπάρχουν, κι αυτόν πρέπει να βρω, σύντομα μάλιστα!